انشای یک دانش آموز بامزه

پدرم همیشه می‌گوید " این خارجی‌ها که الکی خارجی نشده‌اند، خیلی کارشان درست بوده که توی خارج راهشان داده‌اند" البته من هم می‌خواهم درسم را بخوانم؛ پیشرفت کنم؛ سیکلم را بگیرم و بعد به خارج بروم. ایران با خارج خیلی فرغ دارد. خارج خیلی بزرگتر است. من خیلی چیزها راجب به خارج می‌دانم. تازه دایی دختر عمه‌ی پسر همسایه‌مان در آمریکا زندگی می‌کند. برای همین هم پسر همسایه‌مان آمریکا را مثل کف دستش می‌شناسد. او می‌گوید "در خارج آدم‌های قوی کشور را اداره می‌کنند" مثلن همین "آرنولد" که رعیس کالیفرنیا شده است. ما خودمان در یک فیلم دیدیم که چطوری یک نفره زد چند نفر را لت و پار کرد و بعد با یک خانم... البته آن قسمت‌های بی‌تربیتی فیلم را ندیدیم اما دیدیم که چقدر زورش زیاد است، بازو دارد این هوا. خارجی‌ها خیلی پر زور هستند و همه‌شان بادی میل دینگ کار می‌کنند. همین برج‌هایی که دارند نشان می‌دهد که کارگرهایشان چقدر قوی هستند و آجر را تا کجا پرت کرده‌اند. ما اصلن ماهواره نداریم. اگر هم داشته باشیم؛ فقط برنامه‌های علمی آن را نگاه می‌کنیم. تازه من کانال‌های ناجورش را قلف کرده‌ام تا والدینم خدای نکرده از راه به در نشوند. این آمریکایی‌ها بر خلاف ما آدم‌های خیلی مهربانی هستند و دائم همدیگر را بقل می‌کنند و بوس می‌کنند. اما در فیلم‌های ایرانی حتا زن و شوهرها با سه متر فاصله کنار هم می‌نشینند که به فکر بنده همین کارها باعث شده که آمار تلاغ روز به روز بالاتر بشود. در اینجا اصلن استعداد ما کفش نمی‌شود و نخبه‌های علمی کشور مجبور می‌شوند فرار مغزها کنند. اما در خارج کفش می‌شوند. مثلاً این "بیل گیتس" با اینکه اسم کوچکش نشان می‌دهد که از یک خانواده‌ی کارگری بوده اما تا می‌فهمند که نخبه است به او خیلی بودجه می‌دهند و او هم برق را اختراع می‌کند. پسر همسایه‌مان می‌گوید اگر او آن موقع برق را اختراع نکرده بود؛ شاید ما الان مجبور بودیم شب‌ها توی تاریکی تلویزیون تماشا کنیم. من شنیده‌ام در خارج دموکراسی است. ولی ما نداریم. اگر اینجا هم دموکراسی می‌شد چقدر خوب می‌شد. آنوقت "محمدرضا گلذار" رعیس جمهور می‌شد و "مهناز افشار " هم معاون اولش می‌شد. شاید "آمیتا پاچان" و "شاهرخ خان" را هم دعوت می‌کردیم تا وزیر بشوند. خیلی خوب می‌‌شد. ولی سد افصوث و دریق که نمی‌شود.از نظر فرهنگی ما ایرانی‌ها خیلی بی‌جمبه هستیم. ما خیلی تمبل و تن‌پرور هستیم و حتی هفته‌ای یک روز را هم کلاً تعطیل کرده‌ایم. شاید شما ندانید اما من خودم دیشب از پسر همسایه‌مان شنیدم که در خارج جمعه‌ها تعطیل نیست. وقتی شنیدم نزدیک بود از تعجب شاخدار شوم. اما حرف‌های پسر همسایه‌مان از بی بی سی هم مهمتر است. ما ایرانی‌ها ضاتن آی کیون پایینی داریم. مثلن پدرم همیشه به من می‌گوید "تو به خر گفته‌ای زکی". ولی خارجی‌ها تیز هوشان هستند. پسر همسایه‌مان می‌گفت در آمریکا همه بلدند انگلیسی صحبت کنند، حتا بچه کوچولوها هم انگلیسی بلدند. ولی اینجا متعسفانه مردم کلی کلاس زبان می‌روند و آخرش هم بلد نیستند یک جمله‌ی ساده مثل  I lav u  بنویسند. واقعن جای تعسف دارد. این بود انشای من.

منبع وبلاگ کاکتوس طنز

آدرسش را فراموش کردم ؛ در گوگل همین را بزنید می آید!!

موضوع انشا ؛ عشق را تعریف کنید!!!

امروز خانم معلم گفت در مورد عشق انشا بنویسیم، پیش بابا رفتم و از بابایی خواستم در نوشتن انشا بهم کمک کنه، وقتی بابایی از موضوع انشا مطلع شد گفت: این خانم معلمتون هم عاشقه ها! آخه بچه کلاس دومی رو چه به عشق! برو از مامانت بپرس، من اصلا" حال و حوصله ی چنین موضوع انشاهایی رو ندارم!


پیش مامانی رفتم و از مامانی خواستم در مورد عشق برام انشا بگه که یهو مامانی زد زیر گریه و خطاب به بابایی گفت: آهای مرد چطور اون روزا خوب بلد بودی در مورد عشق انشا بنویسی و فرت و فرت برام نامه می نوشتی، اما حالا حوصله ی دو کلوم صحبت کردن در مورد عشق رو نداری؟! اصلا" تو از همون روز اول هم عاشقم نبودی ... مامانی نتونست بیشتر از این ادامه بده و بازم زد زیر گریه، فکر کنم عشق چیز ناراحت کننده ای باشه که مامانی با شنیدن این کلمه حتی از وقتی گلدون چینی اش هم شکست بیشتر اشک ریخت!



پیش بابابزرگ رفتم و از بابابزرگ خواستم بهم بگه عشق یعنی چی؟! بابا بزرگ هم بهم دو تا چغک رو که روی درخت نشسته بودند نشون داد و گفت عشق یعنی این! در همون لحظه ای که بابابزرگ گفت عشق یعنی این، یکی از اون دو تا گنجشک توی باغچه مون خرابکاری کرد، فکر کنم بابابزرگ اشتباه میکنه چون اگه عشق این بود خانم معلم این موضوع رو به عنوان موضوع انشا انتخاب نمی کرد!



دم در رفتم تا مامان بزرگ رو پیدا کنم و در مورد عشق ازش بپرسم، توی راه یه آدمی رو دیدم که داخل جوی آب دراز کشیده بود، ازش پرسیدم: میتونی بگی عشق چیه؟! ، اون هم یه داستانی رو برام تعریف کرد که شبیه یکی از این فیلم هندی ها بود و می گفت این داستان زندگی خودش بوده، البته من هر چی فکر کردم یادم نیومد اون توی کدوم فیلم هندی بازی کرده، راستش شبیه هیچکدوم از بازیگرای هندی نبود، اون میگفت عشق اونو اینجوری آواره ی کوچه و بیابون و جوی آب کرده! بعد یه چیزی بهم نشون داد که سیاه بود و گفت حالا دیگه عشق من اینه!



مامان بزرگ رو با زمبیلش دیدم، یه چیز دراز هم همراهش بود که کادو شده بود، یه عالمه سبزی هم خریده بود، وقتی دید من دارم با اون آقاهه که توی جوی آب بود حرف می زنم دستم رو کشید و گفت دیگه با این جور آدمها حرف نزن، به مامان بزرگ گفتم اون یه آدم عاشق بود، منظورت اینه که با آدمهای عاشق حرف نزنم؟!، مامان بزرگ گفت: اون و عشق؟!

 عشق کلمه مقدسی است که اون هیچ بویی ازش نبرده. گفتم پس عشق چیه؟!، مامان بزرگ هم گفت وقتی رسیدیم خونه بهت نشون میدم، وارد خونه شدیم، وقتی مامان بزرگ وارد خونه شد مثل همیشه بابابزرگ به استقبالش اومد، بعد یه کاری کردن که من فکر کردم سال تحویل شده! مامان بزرگ اون چیز دراز کادو شده رو داد به بابابزرگم و گفت تولدت مبارک! مامان و بابا هم داشتن نگاه می کردن، بابایی داشت اشک می ریخت وقتی ازش پرسیدم چرا اشک می ریزی گفت توی چشمم خاک رفته، بابایی هر وقت فیلم هندی هم نگاه می کنیم توی چشماش خاک میره، مامانی کیک تولد رو آورد، بابابزرگ کادوش رو باز کرد، یک عصای نو بود، بابا و مامان به اون عصا اشاره کردن و گفتن: عشق یعنی این! به نظرم عشق یعنی عصا و باید برم در مورد عصا انشا بنویسم!
 

منبع وبلاگ کاکتوس

http://umacactus.parsiblog.com/

خاطرات طنز شیمون پرتز ؛ رییس رژیم اشغالگر قدس

امروز توی اجلاس داووس با اردوغان کمی بحثم شد، من بلند بلند پاسخ حرفهاش رو می دادم. او گفت: «این طور بالا رفتن صدای شما، ریشه در یک احساس روانی گناه دارد.» برای اولین بار بود که در عمرم واژه «احساس گناه» رو می شنیدم و برای اینکه به نداشتن اطلاعات عمومی متهم نشوم نپرسیدم احساس گناه یعنی چی؟ ! ، البته پس از آن جلسه تحقیقاتی انجام دادم و مطلع شدم هنگامی که یک نفر کار بدی انجام میده، احساس گناه بهش دست میده، من نتیجه گرفتم حتماً چون تا به حال کار بدی انجام ندادم، دچار احساس گناه نشدم. البته یک نفر بهم گفت، چون من «وجدان» ندارم این احساس بهم دست نمیده، از اون نفر هم روم نشد، بپرسم این «وجدان» دیگه چیه؟ کمی هم باید روی واژه وجدان تحقیق کنم، این روزها واژگان تازه و ناآشنا، زیاد می شنوم !!

- اردوغان گفت: «من خوب می دانم که شما در سواحل چطور بچه ها را هدف می گیرید و می کشید.»، نمی دونم چرا این حرف رو زد، خب اینکه خبر تازه ای نبود، همه جهانیان از آدم کشی های ما مطلع هستند، البته بهش اخبار کاملی نرسونده بودن و گرنه می دونست ما علاوه بر بچه ها، پیرمردها و زنان بی دفاع رو هم می کشیم !



- اردوغان گفت: «در ده فرمان تورات در بند ششم آمده که نباید دست به قتل بزنید.»، واقعاً نمی دونم اردوغان این جمله ها رو چرا به من می گفت، خب علاوه بر تورات خیلی جاهای دیگه هم نوشته دست به قتل نزنین، اما مگه ما باید به هر چیزی که هر جایی نوشته، عمل کنیم؟ ! ما معتقدیم هدف وسیله رو توجیه می کنه، البته در این مورد هدف و وسیله ما یکی است، ما هدفمون اینه آدم بکشیم و به وسیله کشتن آدم به این هدفمون می رسیم !



- اردوغان یه حرفی زد که خیلی ناراحت شدم، اردوغان گفت: «آوی شالوم» پرفسور «روابط بین الملل» از دانشگاه آکسفورد در روزنامه انگلیسی «گاردین» گفته است: «اسرائیل به یک دولت راهزن تبدیل شده است.»، واقعاً این روزنامه های انگلیسی «آی کیو» شان در حد جلبک و اطلاعاتشان زیر صفر است، ما اصلاً هم به یک دولت راهزن تبدیل نشدیم، بلکه از اول راهزن بودیم ! باید به بچه ها بسپرم که به خاطر نشر اکاذیب از دست این روزنامه شکایت کنند !



- نمی دونم چرا اردوغان ناراحت بود که من 25 دقیقه صحبت کرده ام و او 12 دقیقه ! اردوغان اصول ابتدایی آزادی بیان رو هم نمی دونه، آزادی بیان؛ یعنی اینکه من هر چقدر دلم خواست حرف بزنم و طرف مقابل هم اگر با دیدگاه های من موافق بود، دو برابر من حرف بزنه و اگر قصد انتقاد از حرفهای من را داشت، اصلاً اجازه صحبت کردن نداره، نمی دونم چرا مجری برنامه اجازه داد اردوغان 12 دقیقه در مخالفت از سیاستهای اسرائیل صحبت کنه ! این مخالف اصول آزادی بیان اسرائیلی بود !



- خب خاطره نوشتن بسه دیگه، برم کمی با دکمه های این موشک اندازها بازی کنم، راستش من عاشق دکمه بازی هستم !
 

منبع وبلاگ کاکتوس

http://umacactus.parsiblog.com/

خاطرات اوباما!!

دوشنبه - امروز با صدای زنگ تلفن همراهم از خواب بیدار شدم، یک نفر آن طرف خط در حال تبریک گفتن بود، کمی فکر کردم، امروز که روز تولدم نیست، از ازدواجم هم سالهای زیادی می گذرد، احساس می کنم شاید مزاحم باشد، می گویم: شما؟!و پاسخ می شنوم: جان!!می گویم: جانت بی بلا!خودت رو معرفی کن!
و صدای آن طرف خط می گوید: جان هستم، جان مک کین، رقیب انتخاباتی ات، زنگ زدم بهت تبریک بگم، تو رئیس جمهور امریکا شدی!

از او تشکر و گوشی تلفن را قطع می کنم، با خودم می گویم عجب آدم های مردم آزاری وجود دارند ها!مگر رئیس جمهور امریکا شدن تبریک گفتن هم دارد؟!که ناگهان ... اوه!مای گاد!!من رئیس جمهور شدم، و حالا با این وعده ای که دادم، چه کار کنم؟!خدا کنه ساشا و مالیا نفهمند من رئیس جمهور شدم!!نباید به آنها اجازه بدم تلویزیون نگاه کنند!

سه شنبه- ساشا و مالیا به خانه می آیند و متأسفانه در مدرسه فهمیده اند که رئیس جمهور شدم، از اینکه باید وعده ام را عملی کنم بسیار شادمان هستند، می گویم: اما مادرتان هنوز اجازه نداده!، ساشا و مالیا حرف خودشان را می زنند و می گویند وعده ای را که دادی، عمل کن!و حالا من مانده ام و اینکه چطور خانمم را راضی کنم با توجه به آلرژی داشتن مالیا، یک سگ در خانه نگه داریم!! ای کاش به مانند دیگر نامزدهای ریاست جمهوری در سراسر دنیا عمل می کردم و وعده های کارشناسی نشده نمی دادم!

چهارشنبه - مشاور نخست وزیر سابق اسرائیل گفت: با اوباما خواب راحت نخواهیم داشت؛ واقعا نمی دانم چرا این حرف رو زده؟!من اصلاً قرار نیست موقع خواب مزاحم اونها بشم، من مثل زمانی که رئیس جمهور نبودم شبها در کنار خانواده ام خواهم بود!

پنجشنبه - سرم خیلی شلوغ است، علاوه بر اینکه باید دنبال یک سگ بگردم که آلرژی زا نباشد، باید پیش یک دکتر جراحی پلاستیک هم بروم، آخه روزنامه صهیونیستی هاآرتص نوشته: دوست اسرائیل کسی است که شبیه بوش باشد، البته نمی دانم خانمم را چکار کنم؟!او گفته اگر با استفاده از جراحی پلاستیک خودم رو شبیه بوش کنم، طلاقم می ده!!

جمعه - چند روز پیش یک نامه تبریک از ایران به دستم رسیده بود، در پاسخ به خبرنگاری که نظرم رو در این مورد پرسید، گفتم: بعداً پاسخ می دهم، راستش را بخواهید این روزها درگیر پیدا کردن یک سگ غیر آلرژی زا و همچنین یک جراح پلاستیک خوب هستم و هنوز فرصت نکردم نامه رو بخونم!سرم خیلی شلوغ است!

شنبه- امروز یکی از دوستان خبر خوبی بهم داد، گفت، منظور اون روزنامه صهیونیستی از این جمله که: دوست اسرائیل کسی است که شبیه بوش باشد، این است که از لحاظ تفکر شبیه بوش باشد نه از نظر شکل ظاهری، راستش را بخواهید خیلی خوشحال شدم که عمل جراحی کنسل شد، آخه آدم به خوش تیپی من میره خودش رو شبیه یه [..] ی مثل بوش کنه؟!حالا که بهتر فکر می کنم خانمم حق داشت تهدیدم کنه، اگه شکل ظاهری ام رو مثل بوش کنم طلاقم می ده!تصمیم می گیرم با مراجعه به آرشیو صحبتهای بوش با طرز تفکرش آشنا بشم تا بتونم شبیه اون بشم و با برخی دوستان، دوستی مون بهم نخوره!!

یکشنبه- همه مغازه ها امروز تعطیل هستند، هنوز سگ مناسبی برای بچه ها پیدا نکردم، دیشب هم اصلاً نخوابیدم، داشتم با مطالعه صحبتهای بوش با طرز تفکرش آشنا می شدم، فردا در مصاحبه مطبوعاتی اعلام می کنم: ایران از تروریسم حمایت می کند!

به نقل از وبلاگ محمد بیگی

http://www.beigi57.blogfa.com

امشب جون همه بر لبه ....

بر دلم گریه کون خون ببار ؛ بر شب تیره چون زلف یار

بهر لیلی چون مجنون ببار ؛ ای بارون

آقا جان ؛

فدای غمهای تو ؛ خون میچکد از چشمهای تو

بیتاب روی زیبای تو ؛ میسوزه عالم در پای تو ؛

ای آقا

خونه دل آسمون ؛ زبون میگیره  صاحب زمون؛

ای امان ای امان ای امان؛ عمه جان عمه جان عمه جان؛

ای عمه

دل زارم در تبه ؛ گوشه ی چادر زینبه ؛

امشب جون همه بر لبه ؛ روضه خون مادر زینبه ؛

ای زینب

دلم زار زینبه ؛ گوشه ی چادر زینبه ؛

امشب جون همه بر لبه ؛ روضه خون مادر زینبه ؛

وای زینب

رسیده جون بر لبم ؛ میسوزه سینه ی پر تبم

آسمون تیره ی شبم ؛ قربونیه ی غم زینبم ؛

وای زینب

آی ، گر که غوغا نکرد؛ اگه شکوه ز غمها نکرد

سفره ی دلشو وا نکرد ؛ غصه جیگرشو پاره کرد

وای زینب

{به امید آمدم سویت برادر }

تصویر، فیلم شعار بر علیه خاتمی

در راهپیمایی 22 بهمن

آقای خاتمی امسال طبق روال گذشته! در راهپیمایی 22 بهمن بهمن

شرکت کردند.

 خاتمی: ما برای خدا در راهپیمایی شرکت کردیم.

 هرچند مردم ایران به آقای خاتمی با دید یک فرد متعهد و پایبند  

می نگرند اما حضور ایشان در راهپیمایی مشت محکمی بر دهان 

 برادران جناح مخالف بود که البته ساکت ننشستند.

خاتمی: شرکت ما در راهپیمایی مشت محکمی بر دهان مخالفان بود. و الا اصلا نیاز نبود در راهپیمایی شرکت کنیم.

بله همونطور که شما هم مطلعید عده ای از کوردلان بی شرم، بار دیگر گستاخی کردند و با هتک حرمت سعی در مخدوش کردن چهره موجه!

  خاتمی را داشتند. هرچند که دستشان رو شد و با عرق شرم میدان را خالی کردند.

درست است. جلوی دانشگاه صنعتی شریف. همانجایی که مظلوم عالم سید محمد خاتمی! حماسه ایی آفرید که باید جاویدان بماند. حماسه ایی که باید تاریخ را درهم بکوبد. هلوکاست(هولوکاست) خاتمی را هیچ  کس نباید انکار کند. شک و تردید در آن بی معناست!

حادثه ایی که در جلوی درب دانشگاه صنعتی شریف رخ داد به مراتب 

 از جنایات غزه وحشتناک تر بود. اما چرا رسانه ها سکوت کردند؟ 

 براستی چرا؟ مجامع مدعی حقوق بشر کجا بودند؟ آیا می توان نقش

 استکبار جهانی را انکار کرد؟

 احمدی نژاد: خدا مرگم بده. کی جرات کرده به خاتمی توهین کنه؟

براستی چرا با سید محمد اینگونه وحشیانه رفتار می شود؟

مگر غیر از این است که خاتمی پاک ترین فرد دنیاست؟ البته منظورم 

 فقط دلش بود! تعصب تا چه حد؟ مگر دست دادن با نامحرم و شرکت 

 در مجالس لهو و ... به پاک بودن دلش لطمه ایی می زند؟ اصلا مگر 

 ما خاتمی را به خاطر اعمالش می خواهیم؟ ما خاتمی را می خواهیم

  چون خاتمی است. چون احمدی نژاد نیست!

مشروح حادثه به صورت مصور: 

خاتمی: هیس. به کسی نگو. اگه بفهمن که قضیه سرکاریه خیلی ضایع می شیم.

بغل دستی خاتمی: حاج آقا. گفتیم که شروع کنن.

خاتمی: ابطحی! خدا بگم چیکارت کنه. من دارم خفه می شم. اینم طرح بود تو دادی؟

ابطحی: آره. راست می گی. من فکر اینجاش رو نکرده بودم.

برادر سید محمد آن لحظه که محاصره شده بود مخالفانش را به گفتگو 

 دعوت کرد. اما از آنجایی که چهره اش در زمینه گفتگو مخدوش شده 

 بود دعوتش را رد کردند و اینگونه بود که گفتگویی تخصصی در  راهپیمایی پا گرفت تا سند مظلومیتی برای جلب نظر افکار عمومی در  آستانه انتخابات باشد.

خاتمی: دوباره اشکم رو در نیار.

به این می گن گفتگوی تمدنها!

پاسخ چند شبهه مرتبط با این واقعه:

1-     دل خاتمی همچنان پاک است و هیچ کدام از اعمالش با اصل مذکور متناقض نیست.

قطعا مونتاژ هست!

2-     شرکت ایشون در راهپیمایی هیچ ربطی به انتخابات ندارد. اصلا ایشون 24 ساعته توی راهپیمایی ساعت کاری می زنند و کلا مشغول سفر به نقاط محروم کشور هستند. تازه آقای احمدی نژاد و یوزارسیف هم از ایشون سفرهای استانی رو یاد گرفتند.

3-     این حادثه کاملا تصادفی بوده و اصلا قصد مظلوم نمایی در آن راه نداشته است.

4-     باید بپذیریم افرادی که بر علیه ایشون شعار می دادند همگی از دم مذهبی و حزب اللهی بوده اند و دلیل مدرک آن هم ریشو بودن آنهاست. ضمنا خانم های معترض هم ریشو بودند پس آنها هم حزب اللهی محسوب می شوند.

یکی از اعضای گروه فشار: ریش هام رو زدم. از پایین عکس بگیر

5-     اگر ملاحظه کردید که خاتمی اندکی رنجور شد به خاطر خودش نبوده است و فقط به خاطر این افتراء (ضد ولایت فقیه) بوده است.

6-     پوشش خبری، عکسها، و فیلم ها و مقالات نوشته شده کاملا اتفاقی بوده است و اصلا دستی پشت پرده نبوده است.

7-     خاتمی هم موافق ولایت فقیه هست و هم پیرو خط امام. نمونش هم دست دادن با نامحرم، شب یلدا و ...

8-     هرگونه برداشت دیگری از این واقعه اشتباه است مگر اینکه با ستاد انتخاباتی ایشون هماهنگ شود.

نهایتا باید عرض کنم که ما به خاتمی رای می دهیم چون هم مظلوم و صبور است و هم جان بر کف ولی فقیه و شکی نیست که پیرو خط امام است. و دیگر هیچ!

حاج آقا ما هم باید مثل خاتمی مظلوم نمایی کنیم.

از آقای نیما دهقانی هم درخواست می کنیم که فورا شعر مظلومیت خاتمی را بسرایند تا ستاد انتخاباتی ایشون بتوانند هرچه بیشتر بهره برداری کنند.

از فعالیت های نامحسوس ستاد انتخاباتی آقای سید محمد خاتمی در 22 بهمن و ... تشکر و قدر دانی فراوان داریم و امیدواریم که بار دیگر خاتمی بتواند صندلی ریاست جمهوری را تصاحب!، ببخشید، از آن خود کند. 

اینم از فیلم جلوی درب صنعتی شریف: 

با تشکر ویژه از وبلاگ سراب

سلام

عکسها به شدت زیادند و حجم زیادی دارند ؛ لذا در ادامه مطلب آنها را ببینید!

بسم الله الرحمن الرحیم

از خاکریز تا ولنتاین!

مصطفی پشت خاکریز نشسته بود و خشاب سلاحش را پر می کرد. صدای توپ و تانک خمپاره های عراقی هم نمی توانست تمرکز او را در مبارزه بدزدد. خاک و دود تمام فضای اطراف را پر کرده بود. صدای آشنای بیسیم چی دائما در گوش او می پیچید که هر ثانیه دنبال برقرار کردن ارتباطی با مرکز بود. علی علی... صادق... در این میان تنها چیزی که گاه و بیگاه حواس مصطفی را پرت می کرد و قلب او را به درد می آورد، صدای ناله های " یا حسین" از اطراف بود که نشان از زخمی شدن یکی دیگر از بچه ها داشت. حالا دیگر خشابش کاملا پر شده بود و او با عجله از پشت خاکریز بیرون می رفت.

***

مجید آدامس جویده شده اش را با شدت از دهانش بیرون انداخت. نگاهی به آسمان کرد آفتاب چندانی نبود ولی همین نور هم برای جای گرفتن جدیدترین مدل عینک آفتابی با شیشه های رفلکس زیبا روی چشمانش کافی بود. عینک را به چشمش زد، هندزفری را  در گوشش جابجا کرد تا صدای ماشین ها مانع از صدای شنیدن ترانه مورد علاقه اش نشوند. این آهنگ با همه تند بودنش آرامش خاصی را برای مجید فراهم می ساخت. آرامشی که بی اختیار سر و گردن او را به طور ریتمیک و منظم هر ثانیه به جلو پرتاب می کرد.

***

مصطفی خسته و زخمی به پشت خاکریز برگشت. درد خراش گلوله بر بازو آزارش می داد. اما در آن شرایط باید درد را فراموش می کرد و به مقابله فکر می کرد. صدایی توجهش را جلب کرد.

-          صادق صادق...علی...صادق جان کجایی؟

 نگاهی کرد صادق، بی سیم چی گردان هم گلچین شده بود. خدایا! صادق نه! او تازه دانشکده پزشکی قبول شده بود و می خواست بعد از عملیات بازگردد. اشک از گوشه چشمان مصطفی سرازیر شد به سمت بیسیم رفت.

-           علی علی... مصطفی...

-          مصطفی به گوشم...

-          علی جان صادق هم پر کشید. بگوتکلیف ما چیه؟ خرچنگ ها خیلی نزدیک شده اند پس این فرشته ها کی می رسن؟

-          مصطفی تو راهن. باید خرچنگ ها رو سرگرم کنی تا به لونه نرسن. نذار زخمی ها هم قیچی بشن. مفهومه...؟

-          معلومه، سرگرمشون می کنم. یا علی...

***

مجید بین راه جلوی یک مغازه توقف کرد. صورتش را به شیشه مغازه نزدیک کرد تا موهایش را برانداز کندانگشتانش را لای موهایش فرو برد و آن ها را به سمت بالا هدایت کرد تا حالت فشن بودنش طبیعی تر باشد. همین طور که به شیشه مغازه خیره شده بود یک پوستر پشت ویترین توجهش را جلب کرد. جدیدترین فیلم بالیوود با هنرمندی شاهرخ خان و آیشواریا رسید. بی درنگ وارد مغازه شد و فیلم مورد نظر را خرید. موبایلش را از جیب درآورد تا smsهایش را چک کند. آخرین sms از طرف شیوا بود. نوشته بود: " ولنتاین مبارک". محکم با دست روی پیشانیش کوبید. چطور فراموش کرده بود. حتما به خاطر مستی شب گذشته بود. آخر بدجوری منگش کرده بود... در همین فکر بود که صدای ضعیف آواز زن لس آنجلسی دستپاچه اش کرد. حالا باید جواب شیوا را چه می داد...؟

سلام عزیزم! همین الان داشتم جوابsms  ات رو تایپ می کردم...

سلام! خودتی...عالم و آدم بهم پیام تبریک زدن، اونوقت تو نامرد...

نه نه گوش کن. واقعیتش مریض بودم حالم بد بود ...

این حرفا رو ول کن. زنگ زدم بگم واسه پارتی امشب خونه مهران دیر نکنی...بای!

حالا باید در بازار سیاه روز ولنتاین برای خرید کادوهای زیادی اقدام می کرد. اس ام اس شیوا رو send to all کرد و بعد شروع کرد زیر لبی تعداد کادوها یی را که می بایست خریداری کند مرور کردن: " شیوا،سمیرا، پروین، شیدا، الهام،..." آمار بالا بود همین طور که می شمرد راهش را به سمت مغازه لوازم آرایشی کج کرد.

***

مصطفی به اطراف نگاهی کرد. اکثر بچه ها یا شهید شده بودن یا زخمی. نیرو های دشمن خیلی نزدیک شده بودند. باید کاری می کرد. تصمیم گرفت دل را به دریا بزند و سعی کند مسیر دشمن را منحرف کند. در آن شرایط سخت دیگر شاید برگشتی برای او وجود نداشت. از جیب پیراهنش یک عدد قرآن کوچک درآورد . آن را بوسید و به سینه چسباند. بعد باز کرد و چند آیه خواند.آرامتر شد. عکس مریم را از لابلای آن بیرون آورد و به عکس خیره شد. نزدیک یکسال می شد که با او نامزد  بود. اما به خاطر عملیات های نفس گیر و شرایط حساس هنوز نتوانسته بود جشن عروسی را برپا کند. دیدن عکس مریم به او آرامش بیشتری می داد. نگاه مریم، لبخند زیبای او و یادش برای مصطفی یادآور عشقی بی نظیر بود. او همیشه با شیرین زبانی هایش مصطفی را دلباخته تر می کرد و البته با سیاستمداری مانع از آن می شد که نامزدش متوجه دلتنگی هایش شود. آخر او عاشق روحیه مبارز مصطفی بود و همیشه با طنازی می گفت:" وقتی صدام رو به درک فرستادی، پیروزی و ازدواجمون رو با هم جشن می گیریم. چطوره؟" و هر دو با هم می خندیدند.مصطفی یادش آمد که به مریم قول داده بود برای سالگرد نامزدیشان برگردد و با او تولد این عشق زیبا را جشن بگیرند. اما امروز روز موعود بود و او پشت خاکریز گیر افتاده بود. مریم گفته بود باید برای این روز فرخنده یک نام زیبا انتخاب کنیم. نام امروز چه بود...؟

***

مجید نزدیک خانه مهران شده بود. با دستش زنجیر دور گردنش را که شیوا به او هدیه کرده بود صاف کرد تا بهتر دیده شود بعد نگاهی به سر و وضعش انداخت. از تیپش راضی بود. لبخندی زد و داخل شد. پارتی شروع شده بود.جاز تکنوی موسیقی تمام ساختمان را می لرزاند. به سختی می شد لای آن همه جمعیت شیوا را شناخت. به سمت او رفت. کادویش را بالا گرفت:

-          عزیزم! ولنتاین مبارک! منو ببخش امروز ناراحتت کردم.

شیوا با دلخوری کادو را از مجید گرفت و گفت:

-          دیگه به این بی محلیات عادت کردم.

در همان زمان مهران، با یک سینی پر از قرص های رنگارنگ که با شاخه های گل رز تزیین شده بود نزدیک آن ها شد و رو به مجید گفت:

-          مجید یه دونه به افتخار شیوا می ترکونی؟ خیلی فاز می ده ها...

مجید با دقت به قرص ها خیره شد و بعد گفت:

-          نه نه اصلا حرفشم نزن.

-          چرا؟ ترسیدی؟بچه ننه تو که بار اولت نیست...

-          اون قبلیا فرق می کرد، اونا خیلی ضعیف تر بودن ! بی خطر بودن...

-          چه فرقی می کنه اینا از دفعه قبلیا، سه برابر قویتره و سه برابر بیشتر فاز می ده. همین امروز صبح وارد شده... مخصوص ولنتاینه...اگه جیگرشو نداری بگو؟

شیوا محکم به پهلوی مجید زد و رو به او گفت :

-          نذار مهران دستت بندازه. یکی بندازو روشو کم کن.

مجید هم به ناچار با تردید یکی از قرص ها را برداشت و رو به شیوا گفت: به افتخار تو و آن را به سرعت بلعید. چند دقیقه ای بیشتر طول نکشید که حس فرح بخش و سبکی بسیار او را فراگرفت. با این حالات آشنا بود. او توهم را خوب می شناخت. اما این بار قویتر بود خیلی قویتر . به دنبال خالی شدن فضا در ذهنش احساس سنگینی عمیقی در قفسه سینه اش داشت. چشمانش تار میشد. قلبش در سینه اش سنگینی می کرد. نفسش بند آمده بود صداهای اطراف  مبهم و گنگ به گوشش می رسید. چرخی در توهماتش زد و نقش زمین شد. تشنج کرده بود تمام بدنش می لرزید و صدای مبهم شیوا را می شنید که دائم او را صدا می کرد. چند دقیقه بعد بدن بی جان مجید زیر رقص نورهای سالن، رنگارنگ تر از همیشه نمایان بود.

***

مصطفی قرآن را بوسید و دوباره در جیب پیراهنش گذاشت. تقریبا تمام دوستانش شهید یا زخمی شده بودند. اما دشمن نباید این را می فهمید. او می بایست یک حمله نمادین را صورت می داد تا نیروهای کمکی می رسیدند. به همین دلیل هرچه نارنجک داشت خرج تانک ها و نفرات دشمن کرد. دستی به گردنش برد تا از وجود پلاکش مطمئن شود. آخر دوست نداشت مریم به انتظار مفقودالاثر بنشیند. تیر بارش را آماده کرد فشنگ ها را بر دوش انداخت و از خاکریز بیرون آمد. یا حسین گفت و دشمن را به تیربار بست. اما خود نیز از گلوله های آنان بی نصیب نماند. داغی چندین گلوله را بر بدنش احساس کرد. به یکباره گویی توانش تمام شد. به سختی خود را دوباره به پشت خاکریز رساند. تمام بدنش می سوخت. نفسش به شماره افتاده بود. دیگر نمی توانست سنگینی بدنش را تحمل کند. روی زمین افتاد. تصویر واضحی از اطرافش نداشت. در حالتی بین بی هوشی سرگردان بود. در رویای دردناک نیمه هوشی اش مریم را به خاطر آورد به خاطر آورد که به او قبل از وصل شیرینشان گفته بود که، "اگر روزی لازم شد وصل شیرین تو را به وصل زیبای خدایم بفروشم، حلالم کن!... "خون از زخم هایش می جوشید. درد امانش را بریده بود. به یاد آورد آن نام زیبایی را که مریم برای امروز انتخاب کرده بود: "روز عشاق "

چند دقیقه بعد نیروهای کمکی بالای سر پیکر بی جان مصطفی رسیدند که لبخندی زیبا روی لبانش نقش بسته بود.

با تشکر از http://nedayehaghighat.blogfa.com

تصاویری وحشتناک از برخورد وحشیانه نیروی انتظامی با

زنان بدحجاب!!!

به ادامه مطلب بروید چون حجم عکسها خیلی زیاد بود

بسم الله الرحمن الرحیم

عکسهای طنز سری جدید

برای دیدین بقیه عکسها به ادامه مطلب بروید

با تشکر ویژه از  وبلاگ بچه های قلم

http://www.bachehayeghalam.ًp

اگر عکسها را نمیتوانید ببنید در ادامه مطلب کلیک کنید

منبع:

http://rezahelali.blogfa.com/